Αυτό το κέντησε η Ελενίτσα μας!

 

      Πριν μερικές δεκαετίες ένα απ΄τα προσόντα του καλού νοικοκυροκόριτσου ήταν και η επιδεξιότητά του στο κέντημα! Οι μαμάδες όταν έρχονταν επισκέπτες - και ειδικά αν είχαν αγόρι σε βολική ηλικία - ανακοίνωναν με καμάρι : "Αυτό το κέντησε η Ελενίτσα μας!".

   Έτσι σε αρκετά κορίτσια της τότε εποχής γινόταν σκέτος εφιάλτης η εκμάθηση του κεντήματος. Τα κορίτσια έπρεπε να βγάλουν κάποια παραγωγή, ανάλογα βέβαια και με την ηλικία, ένα γατάκι, ένα κουνελάκι,έναν σταυρό κ.λ.π. 

          

     Τα "έργα" μετά έμπαιναν σε μια ωραιότατη κορνίζα και στόλιζαν το σαλόνι και έτσι μπορούσε η μαμά να πει όλο περηφάνια τη γνωστή ατάκα: "Αυτό το κέντησε η Ελενίτσα μας!".

Πολλά από τα κεντήματα είχαν θρησκευτικά σύμβολα ή θρησκευτικές αναπαραστάσεις - έναν σταυρό, το "Μυστικό Δείπνο", τον Αη-Γιώργη - και οτιδήποτε άλλο που θα έδειχνε το θρησκευτικό συναίσθημα της "Αγίας Οικογένειας".  

    Τώρα κατά πόσο ο Άγιος Γιώργης που σκοτώνει το δράκο, ταίριαζε στο σαλονάκι του μικροαστικού σαλονιού του 60 είναι ένα μυστήριο που οι ερευνητές ακόμα μελετούν!

Η εικόνα είναι πινάκας του Φραγκοναρ (Alexandre –Evariste Fragonard) που μετά χρησιμοποιήθηκε από το εργοστάσιο Γκομπλεν που έφτιαχνε τα έτοιμα προς κέντημα κεντήματα που έκτοτε λέγονται έτσι. Κανονικά το εργοστάσιο έφτιαχνε ταπετσαρίες για την γαλλική βασιλική οικογένεια.

    

Πάντως ανάμεσα στον Άγιο Γεώργιο και στην Παναγία βρεφοκρατούσα, η ζυγαριά έγερνε σαφώς στην Θεοτόκο που δεν σε τρόμαζε κιόλας σαν τον σιχαμερό πράσινο δράκο! 

    Επίσης πολύ συνηθισμένες ήταν οι "καλημέρες", τα "Χρόνια Πολλά" και διάφορες άλλες ευχές ή διάφορα λουλούδια και άνθη που έμπαιναν πάνω από το συζυγικό κρεβάτι!

Κάποια απ' αυτά τα κεντήματα ήταν πράγματι καλαίσθητα και έδιναν πραγματικά μια άλλη αίσθηση στα άχαρα σπιτικά εκείνων των δεκαετιών.

  

 Όμως δυστυχώς τα περισσότερα, ακολουθούσαν άλλες αισθητικές και τα περισσότερα κεντήματα ήταν κάπως έτσι :

      
    Οι γερο-ναυτικοί με το τσιμπούκι είχαν πολύ πέραση, καθώς και κάτι ακαλαίσθητα γυμνά που ταίριαζαν απόλυτα με τον καταπιεσμένο ερωτισμό κάποιων ανέραστων δεσποινίδων...

    

 Ένα έργο τέχνης - όπως μια "Τζοκόντα" -, ένα καράβι ή κάποια εξωτικά πουλιά ήταν αλήθεια ότι έδιναν ένα άλλον αέρα στο ισόγειο τριάρι!

      Τελικά, κάποια από τα κεντήματα θα μπορούσαν να αντιμετωπιστούν με κάποια επιείκεια, αν δεν έπεφταν στη μαζική χειροτεχνία. Προκατασκευασμένα σχέδια με τετραγωνάκια και χρώματα διευκολύνουν το κέντημα,που έγινε πλέον γκομπλέν.

   

    Ξένα περιοδικά σε ελληνική μετάφραση μας απαλλάσσουν απ' τον κόπο να ρωτάμε τη γιαγιά για τα σχέδια που ήξερε.

    Σήμερα γενιές ολόκληρες δεν ξέρουν τι θα πει κέντημα και τα κορίτσια της σημερινής εποχής έχουν δεξιοτεχνίες διαφορετικές - ο καθένας ας θεωρήσει δεξιοτεχνία ότι νομίζει...- και έτσι δεν θα ακουστεί ξανά η ανεπανάληπτη φράση: 

"Αυτό το κέντησε η Ελενίτσα μας!"

Κάτι παρόμοιο στο blog :