Η επιστροφή του Παναθηναϊκού πάντως μετά από 5 χρόνια ναυάγησε και τελείωσε άδοξα, τόσο νωρίς.
Η ομάδα πέρασε τα πάνδεινα σε αυτή την χρονική περίοδο. Κατάφερε όμως να ξαναφτάσει σε ένα επίπεδο που αρμόζει στην ομάδα.
Ένα κύπελλο μετά από 8 χρόνια. Χαρακτηρίστηκε ως η ομάδα που έπαιξε το καλύτερο ποδόσφαιρο στην Ελλάδα ο Παναθηναϊκός, την περασμένη χρονιά.
Η ομάδα διέθετε παίκτες πολλαπλής ικανότητας, αλλά η επιτυχία στην χρονιά που πέρασε ήταν το έργο του Ιβάν Γιοβάνοβιτς, που κατάφερε να συγκροτήσει και να νοικοκυρέψει ένα σύνολο αξιόπιστο, παρά τις δυσκολίες.
Θα μπορούσε να είχε ξεκινήσει την καινούργια χρονιά πολύ καλύτερα όμως. Ο κορμός της περσυνής χρονιά έπαθε φθορά, δημιουργώντας κενά σε θέσεις με αποχωρήσεις κάποιων παικτών, ενώ θα μπορούσε να είχαν κρατηθεί κάποιοι παίκτες που θα ήταν χρήσιμοι. Υπήρχε και ο διακαής πόθος των μεταγραφών, όπου θεωρητικά αποκτούνται καλύτεροι παίκτες με την απόκτηση παικτών για να συμπληρωθούν κενά. Δεν αποδεικνύονται στην φήμη τους όλοι. Υποσχέσεις πολλές, λίγα πράγματα από κάποιους
Αποδείχθηκαν οι όποιες μεταγραφές που υπήρξαν να έρθουν κάπως αργά. Ξέχασαν κάποιοι υπεύθυνοι ότι φέτος θα είχαμε αγωνιστική περίοδο νωρίτερα με τα προκριματικά του Conference League. Η ομάδα προσπάθησε όσο μπόρεσε. Ανέτοιμη όμως ήταν έναντι της Σλάβια. Περισσότερα φιλικά έπρεπε να είχαν γίνει για τον βαθμό ετοιμότητας. Θα μπορούσε να είχε κληρωθεί με ομάδα χαμηλότερης κατηγορίας σε αυτό το στάδιο, και μετά ας μας έπεφτε η Σλάβια στην συνέχεια… Πέραν από ένα αγωνιστικό κύρος που αποκτάται από την Ευρώπη στην συνέχεια, είναι και η οικονομική χορηγία. Για άλλη μια φορά, με τον Παναθηναϊκό εκτός Ευρώπης, ο Αλαφούζος ξέρει πως να βγάλει λεφτά… Πουλάει παίκτες… Έφυγε ο Βιγιαφάνες για άλλη μια φορά, έφυγε ο Μακέντα, ο Χατζηγιοβάνης, ακόμα και ο Καρλίτος. Από απόδοση, δεν είδαμε τα μέγιστα. Πολλά υποσχόμενος ήταν ο Καρλίτος, αλλά αποδείχθηκε λίγος, για παράδειγμα. Ακούστηκαν φήμες για το ενδιαφέρον του Αλεξανδρόπουλου από την Βερόνα, και του Κουρμπέλη. Ίσα ίσα που στρώνουν οι παίκτες και φτιάχνει η ομάδα, κάποιο «χέρι» δημιουργεί ανακάτεμά.
Κάποιες μεταγραφές έγιναν σήριαλ. «Θα έρθει αυτός ο παίκτης; Δεν θα έρθει;» Πάντα αυτό το φαινόμενο υπάρχει. Τώρα είναι ο Μπενάρ. Πότε θα έρθει, κλπ. Άλλες περιπτώσεις δεν είχαν μεγάλη διάρκεια…
Αυτό γίνεται με προχειρότητα και βιασύνη πολλές φορές. Μπορεί οι παίκτες να αποκτούνται, αλλά η προσαρμογή είναι ένα ζήτημα για το πότε θα μπορέσουν να χρησιμοποιηθούν οι παίκτες στην ομάδα και πότε θα μπορούσαν να αποδώσουν κατάλληλα στην ομάδα. Το στήσιμο, το δέσιμο, και το χτίσιμο μιας ομάδας θέλει ένα χρονικό διάστημα σχετικό. Είχαμε το παράδειγμα του Παλάσιος για τους ξένους και τον Κότσιρα ακόμα που άργησαν σχετικά στην προσαρμογή πέρυσι, αλλά στην συνέχεια έδειξαν, και δείχνουν την αξία του. Αυτό θα το δούμε στην συνέχεια με τους παίκτες που έρχονται.
Ο Παναθηναϊκός θα πρέπει να φροντίσει τις αδυναμίες του. Πρέπει να τα ξεπεράσει. Πέρυσι έδειξε ότι έχει πρόβλημα με τις κλειστές άμυνες. Μέχρι στιγμής το έδειξε ξανά. Ακόμα υπάρχει δυσκολία στο σκοράρισμα. Έδειξε καλό ποδόσφαιρο πέρυσι. Αναμένουμε τα καλύτερα φέτος. Θα επιτρέψουν οι «γνωστές-άγνωστες» δυνάμεις να αφήσουν τον Παναθηναϊκό στην πορεία του;
Αυτό θα το δούμε…
