Κάποιοι μας έλεγαν υπερβολικούς πριν 3 χρόνια, όταν ασκούσαμε κριτική στην αρχή της διακυβέρνησης της Νέας Δημοκρατίας. “Ας δούμε τι θα κάνουν”, μας έλεγαν. Και δυστυχώς δεν διαψευστήκαμε στην πολιτική μας ανάλυση ότι η Νέα Δημοκρατία θα συνεχίσει την βασική κυβερνητική πολιτική του ΣΥΡΙΖΑ πάνω στις ράγες της παγκοσμιοποίησης, της πολιτικής ορθότητας, του εθνομηδενισμού, της νέας τάξης πραγμάτων.
Οι συνεχείς αναπάντητες τουρκικές παραβιάσεις στο Αιγαίο, η εφαρμογή της προδοτικής συμφωνίας των Πρεσπών και η νομιμοποίηση εκατοντάδων χιλιάδων παρανόμων μεταναστών, επιβεβαίωσαν τις προβλέψεις μας για τις προθέσεις του γαλάζιου ΣΥΡΙΖΑ. Και δεν είναι μόνο οι υποχωρήσεις και οι μειοδοσίες των kyriakistas στα εθνικά. Σε κοινωνικά και ιδεολογικά ζητήματα η Νέα Δημοκρατία απέδειξε ότι δεν ανήκει πλέον ούτε καν στον λεγόμενο χώρο της “κεντροδεξιάς” ή των “χριστιανοδημοκρατικών δυνάμεων”. Άλλωστε επίσημα ο Μητσοτάκης και το κόμμα στήριξαν τον Μπάιντεν στις εκλογές του 2020 και τον Μακρόν στις φετινές γαλλικές εκλογές. Η ταύτιση πλέον με το ακραίο νεοφιλελεύθερο κέντρο και την κεντροαριστερά είναι εμφανής. Όλα τα πρωτοκλασάτα στελέχη της κυβέρνησης είναι πρώτη μούρη στα pride, σε δράσεις ΜΚΟ, ενώ εκφράζουν απόψεις υπέρ των εκτρώσεων, του “γάμου” ομοφυλόφιλων, ελιαμεπατζίδικων λύσεων στα ελληνοτουρκικά, πράσινων αλόγων (ή αλλιώς πράσινης ανάπτυξης) και μιας ουδετερόθρησκης (άθεης) και ανθελληνικής παιδείας. Επίσης μην ξεχνάμε τις υποχρεωτικότητες και τους κοινωνικούς διαχωρισμούς τύπου κομμουνιστικής Κίνας. Το great reset αποτελεί πλέον το βασικό manual του Μητσοτάκη και της ΝΔ. Το κερασάκι στην τούρτα ήταν οι αποκαλύψεις που βγήκαν στο φως της δημοσιότητας σχετικά με τις υποκλοπές και παρακολουθήσεις πολιτικών και δημοσιογράφων, οι οποίες δυστυχώς αφήνουν υπονοούμενα για τη δημιουργία παρακρατικής και καθεστωτικής οσμής ενεργειών της κυβέρνησης.
Ρωτούν, βέβαια, εύστοχα και εύλογα πολλοί: “Και ποιον να ψηφίσουμε; Τον Τσίπρα και την αριστερά που πήγαν να μας μετατρέψουν σε Κολομβία; Ή τους όψιμους αυτοαποκαλουμένους σωτήρες του πατριωτικού χώρου;”. Αρχικά η ουσία της πολιτικής δεν είναι μια ψήφος κάθε τέσσερα χρόνια. Η συμμετοχή σε πατριωτικά κινήματα και συλλόγους, όπως η Ε.Ο.Ν., και η δημιουργία πολιτικών και κοινωνικών δομών είναι το ζήτημα και το απαιτούμενο των καιρών για εθνικές, πολιτικές και κοινωνικές λύσεις. Άλλωστε από κομματίδια και αυτοπροσδιοριζομένους αρχηγούς-προέδρους μπουχτήσαμε!
eoneolaia.com
