"Το σκέφτηκα πολύ πριν ανεβάσω αυτή τη αναρτησηαλλά μιας και αυτές τις ημέρες όλοι γράφουν ωραία μηνύματα και ευχές, αποφάσισα να γράψω και εγώ αυτό που νιώθω. Πριν μερικές μέρες πήγαμε να φάμε με το αγόρι μου σε ένα εστιατόριο και καθώς περιμέναμε την παραγγελία μας είδα αυτή την άστεγη γυναίκα να ρωτάει τον κόσμο που άφηνε αποφάγια αν μπορεί να τα πάρει. Κανείς δεν της είπε ναι. Όλοι την αγνοούσαν και καθώς το είδα μου ράγισε την καρδιά. Κάνω εθελοντισμό για τους
αστέγους εδώ και χρόνια. Μόλις είδα την απανθρωπιά του κόσμου αηδίασα. Είπα λοιπόν στον Fred ότι αν είναι εκεί μέχρι να έρθει η παραγγελία μας θα της δώσω το φαγητό μου. Μετά από λίγο όμως δεν μπορούσα να την βρω. Ένιωσα απαίσια βλέποντας την απόρριψη που δέχτηκε αυτό το βράδυ από τους τριγύρω απλά επειδή ζήταγε λίγο ζεστό φαγητό. Και καθώς ετοιμαζόμουν να αφήσω μερικό από το κοτόπουλο που έτρωγα με πατάτες άκουσα μια σιγανή φωνή πίσω μου να με ρωτάει αν περίσσεψε κάτι. Γύρισα και την είδα. Της έδωσα το πιάτο μου και την είδα που κάθησε και άρχισε να τρώει. Ένιωθα όμως ότι κάτι δεν είναι σωστό. Της άξιζε κάτι καλύτερο, της άξιζε μια κανονική μερίδα. Όταν παρήγγειλα ζήτησα από τον σερβιτόρο να την αφήσει να φάει όσο θα ήμασταν εκεί. Έβλεπα ήδη την αηδία στο πρόσωπο των άλλων στα γύρω τραπέζια όταν την είδαν να κάθεται μαζί μας. Όταν ήρθε το δικό της γεύμα ο τρόπος που με κοίταξε ήταν συγκλονιστικός. Δεν έχω ξαναδεί τέτοια ευγνωμοσύνη στα μάτια κάποιου. Η αγκαλιά που μου έδωσε ήταν μια αγκαλιά που δεν έχω ξανανιώσει. Τα δάκρυά της άγγιξαν την ψυχή μου. Την αγκάλιασα σφιχτά και την άφησα να φύγει. Κράτησα όμως αυτ
ή τη μοναδική στιγμή για πάντα στην καρδιά μου. Την επόμενη φορά πριν κρίνεις έναν άστεγο ξανασκέψου το! Είναι άνθρωποι όπως και εμείς και αξίζουν μια ζεστή μερίδα φαγητό και μια αγκαλιά!"
Carmen Mendez
